Stel je voor: een groene oase vol parken en slim vervoer. In de Chinese stad Chengdu werd dit in recordtempo werkelijkheid. Een droom? Misschien. Maar de prijs is hoog: de overheid beslist alles van bovenaf. De burger is daar slechts een passagier op een schip waar hij de koers niet mag bepalen.
Natuurlijk willen we geen Chinese toestanden, maar hun systeem wint momenteel wel de race. Terwijl wij eindeloos discussiëren over de kleur van het boeisel, vliegen zij ons voorbij. In Noordwijk lijken we soms ‘in de wind’ te liggen: we klapperen met de zeilen, maar komen geen meter vooruit. Of het nu gaat om vergroening of betaalbare huizen; we zetten onszelf vast met onze eigen vrijheid. Meepraten wordt te vaak verward met een vetorecht: ‘Niet in mijn achtertuin, dus het plan gaat niet door.’ Het gevolg? Verlamming door individuele belangen.
We zijn in onze eigen bubbel gaan geloven, waar het eigen gelijk de enige waarheid is. Dit egoïsme wordt gevoed door een wankelend vertrouwen. In verkiezingstijd belooft elke partij de woningnood aan te pakken, maar in de praktijk voelt de inwoner zich vaak gepasseerd door commerciële belangen. Als een matroos die niet eens op de kaart mag kijken.
Noordwijk staat op een kantelpunt. Achter gesloten deuren legt de beoogde coalitie momenteel de laatste hand aan een nieuw akkoord. De signalen die naar buiten sijpelen, beloven een koers van ‘de hakken in het zand’. Maar echt democratisch leiderschap is meer dan de zeilen strijken of plannen blokkeren zodra het politiek gaat waaien. Het vraagt om een overheid die niet alleen roept wat ze tegenhoudt, maar die vaart op het algemeen belang in plaats van mee te deinen op de golven van de hardste schreeuwer of de dikste portemonnee.
Samen bouwen aan een toekomstbestendig Noordwijk vraagt ook wat van u en mij. Een wedstrijdjacht wint de race niet als elke opvarende alleen zijn eigen hoekje van het dek bewaakt. Je wint alleen als je samen de zeilen bedient. Laten we de schoot aanhalen en weer durven varen voor ons gezamenlijke doel.
